Szczątki, części starych, nieprzeżytych do końca emocji pojawiają się we mnie co jakiś czas. Dobrze, że to się uwalnia. Inaczej byłoby, gdyby to w psychice wciąż zalegało, bo wciąż by męczyło, a kiedy się uświadamia, przypomina, to co np. było dawno, to przestaje mieć wpływ na człowieka. Pisał o tym Carl Gustaw Jung już dawno temu. Na mnie to działa, więc taki kolejny akt uwalniania się we mnie zaległych emocji bardzo mnie cieszy… Zyskuję wtedy dodatkową energię, a może raczej czystość tej, którą mam? No, jestem od czegoś wolny. W tym sensie mi lepiej i czasem to bardzo może zdziwić, że to takie uczucie odnośnie już wiadomo czego siedziało tak długo w człowieku. Dotąd to było tylko np. zmęczenie. Powiązanie tego zaś z określoną sytuacją powoduje wyparowanie tego odczucia tak, że ono już nie działa na człowieka w jakikolwiek sposób… Można sobie przypomnieć wtedy inne sytuacje i np. tym się inspirować, bo wtedy mózg nie jest zawalony. Przypomina mi to czas, gdy miałem siedemnaście lat i niespożyte pokłady energii na robienie czegoś do czego wówczas chciałem dążyć. Wiązałem się wtedy z rysunkiem nieco, może bardziej ze sztuką, ale nic na poważnie. Raczej chciałem nabyć umiejętności przez ducha niż praktykę, co oczywiście mijało się z celem, ale dla mnie nadal byłem kimś ważnym nie do pojęcia.
Jak dla mnie mógłbym trochę lepiej rysować i nie wiem, czy to jest moje zdanie czy może, właśnie, raczej wdrukowane mi przez kogoś np. przez znajomego czy matkę… Trochę muszę odpocząć od tej myśli o potrzebie rysowania zanim przystąpię do tego, bo prawie co dzień tworzę, a trochę mi się nie chce…To jest trudne zyskać czystą, niezmąconą świadomość, w której można zobaczyć obraz tego co chce czy chciałoby się robić, żeby rozeznać się, czy takie działanie jest rzeczywiście jakie i czy ma sens… Chyba tylko dzieci nie mają z tym problemu lub osoby tzw. przebudzone.