Najgorsze dla mnie jest nie być w działaniu, czyli być gdzieś poza tym wszystkim z czym łączy się odczuwanie dopaminy. Najgorsze jest dla mnie nie mieć przygotowanego czegoś co jest dla mnie ważne z punktu widzenia wydawcy. To punkt pustki, a ta się zapełnia bardzo powoli i niekiedy ma się wrażenie, że nie zapełnia się w ogóle i to jest najgorsze. Nie przychodzi do głowy wtedy żaden pomysł, nie ma żadnej motywacji do jakiegokolwiek działania, trzeba trwać. Tak się działo u mnie przez długi czas po odstawieniu narkotyków. Teraz znowu to odczuwam po tym jak odstawiłem nikotynę… Trzeba mieć dla siebie w tym czasie naprawdę dużo cierpliwości, choć chyba trochę mniej niż w dniach poprzednich. Czuję w mózgu jakby brakowało trochę luzu czy po prostu nienaoliwione jest to wszystko, trzeba jeszcze czasu. Z tym paleniem to idzie jednak łatwo w porównaniu do uzależnienia narkotykowego…
Brak punktu odniesienia, zakotwiczenia. To, co zostało zdziałane kiedyś, a zostało równie dobrze zapomniane, nie stanowi dla człowieka wartości, bo nie może się do tego odnieść. To tak jak by pomiędzy tym, a sobą postawić mur ludzi zabiegających o naszą uwagę. Wszędzie byłoby wesołe miasteczko, tylko nie nasze. To jest takie wyobcowanie. To nie to, że coś co się robiło kiedyś nie ma czy nie miało sensu. Ten sens się po prostu zatarł, ale ona nadal istnieje i zapewne coś w nas nie będzie swym koszmarnym uczuciem dawać nam spokoju, dopóki do tego sensu nie dotrzemy, o ile jest potrzebny by się uwypuklił. Bo może być tak, że ma być on czegoś kontynuacją, co nie zostało jednoznacznie zamknięte przez naszą świadomą decyzję, a jedynie przez przypadek, zbieg okoliczności, zrządzenie losu.
Ten sens przychodzi, gdy wyłapie się te punkty zakotwiczenia, gdy ma się ich świadomość. Bo można dryfować oderwanym od rzeczywistości i to nic nie wnosi w życie, jakiegokolwiek sensu, bo tego sensu właśnie się szuka. Raczej nie można robić dwóch rzeczy naraz.